संवाद भाग १

संवाद भाग १ ( पूर्ण शीर्षक ३ऱ्या भागात)

तो बाजूला येऊन उभा होता. आधी दखल घेतली नाही. लक्ष दिलं नाही. काहीही न बोलता नुसता उभा राहून मला निरखत होता. थोडं विचित्र वाटत होतं. होतच चं ना अस , जर कोणीतरी बाजूला येऊन उभा राहिला, तुम्हाला निरखत असेल  तर आणि आपण बेसावध आहोत. त्या माणसाची अचानक चाहूल लागली की, थोडं कसातरी होत. तसच झालं.

सहज बघितलं, एकदम अनोळखी असून बरा वाटला. हसला बघून. मी देखील हसलो. बसू का विचारल्यावर मी आपसूक हो म्हणालो. प्रश्न पडला की, या सार्वजनिक बाकड्यावर बसायला माझी का बुवा परवानगी. असुदे विचारून बसला म्हणजे सभ्य असेल.  थोडा वेळ काही न बोलता नुसताच बसून होता. मला नीट निरखत होता.

उगाच सलगी करेल वा ओळख काढेल अस वाटलं , म्हणून मी सहज जरा त्रासिक चेहऱ्याने बघितलं, तर हसला तो.  ओळख वाढवण्याचा विचार दिसतोय, अस वाटून मी विचारणार  होतो
की आपली ओळख आहे का ? पण तो स्वतःच बोलता झाला.

" ओळखलं का मला ? "

म्हटलं " नाही. कुठे पाहिल्याचं आठवत नाहीये. तुम्हाला आठवतंय का? काही संदर्भ द्याल तर बरं होईल."

मुद्दाम थोडं जोरात म्हणालो मी. अशी उगाच ओळखी वाढवणारी लोकं आवडत नाहीत , काय उद्देश असेल सांगता येत नाही. एक विचार चाटून गेला.

" नाही लागत संदर्भ. बर मीच सांगतो. मी सतत तुमच्या सोबत असतो. कायम अष्टौप्रहर."

तरीही लक्षात येत नाहीये हे त्याने ताडल. स्वतःच म्हणाला.

"बर मीच ओळख करून देतो. पण आधी बोलतो थोडं मग सांगतो."

"ठीक आहे, जरा लवकर कारण मी बोलण्याच्या स्थितीत नाहीये. डोकं जड झालंय"

" माहीत आहे म्हणूनच आलोय मी, अगदी न बोलावता , आगंतुकासारखा."

भलताच आगाऊ दिसतोय मी विचार करत होतोच तितक्यात.

" आगाऊ नाहीये मी . पण यावं लागलं मला मुद्दाम. गेले कित्येक दिवस बघत होतो, किंबहुना कित्येक वर्ष मी वाट पहात होतो कधीतरी तू मला विचारशील, माझं ऐकशील, मला तुझं दुःख, काळज्या, चिंता याबरोबरच तुझा आनंद, उत्साह यामध्येसुद्धा सामील करून घेशील. पण वाट पाहून पाहून दमलो. तू एकटाच लढत असतोस तुझ्या संकटांबरोबर, काळज्या , चिंता, प्रश्न याबरोबर. कधीही तुला मी दिसलोच नाही. कधी तुला मी सापडलोच नाही.

कधीच तू माझ्या वाट्याला आलाच नाहीस. सतत धावतोयस जीवनात, अगदी विद्यार्थी दशेपासून. कधीही उसंत न घेता, स्वतःला न देखता, न पूजता , फक्त धावतोयस."

आता माझी सटकत चालली होती. कोण हा , कुठून आलाय, काहीही न सांगता बोलत सुटलाय. पण तो थांबला नाही. आज मी त्याच्या तावडीत नेमका सापडलो, एकटा. जवळपास कोणीसुद्धा दिसत नव्हतं. बघू काय काय बोलतोय ते. तो बोलतच राहिला

" तुला असं लढताना , उत्साहित होताना बघून आनंद व्हायचा. वाटायचं यात आपण असावं तुझ्या सोबत. वाटलं होतं कुठेतरी मी तुला दिसेन, सापडेन, भेटेन. पण तू तेंव्हा मला बघितलंच नाहीस. बर ते जाऊदे. पण निदान दुःखाच्या क्षणी तरी मला बोलावशील, माझी साथ मागशील आणि मी ती आनंदाने देईन. अशी आशा धरून होतो.  पण तिथेसुद्धा तू निराशच केलंस. अर्थात तसा निराश होऊन हरणाऱ्यामधला मी नाही. खूप लवचिक, खूप ताकदवान, खूप धीरोदात्त आहे मी. "

आता वाटायला लागलं की हा कोणीतरी वेगळा आहे. आगंतुक वाटला तरी हितचिंतक वाटतोय. म्हणून जरा रस घेऊन ऐकू लागलो. खरतर माझ्या चुकाच दाखवतोय. पण भाषा आणि शब्द आपुलकीचे वाटले, म्हणून तिरका होतो तो जरा त्याच्याकडे तोंड करून बसलो. तो पुढे बोलत होता आणि मी फक्त ऐकत होतो.

क्रमशः

© लेखन : प्रसन्न आठवले
२७/०६/२०१८
०८:२९