देवकी - ८ सुरक्षेसाठी नेमलेल्या सेनेचा मुख्य त्या संदेशवाहकाच्या दिशेने निघाला. संदेशवाहकाने आदरपूर्वक सेनाप्रमुखाकडे महाराजांचा संदेश असलेला लखोटा दिला. मी मात्र पाहण्या व्यतिरिक्त काहीही करू शकत नव्हते. स्तंभित आणि मूढ भावाने जे घडतंय ते पहात राहण्याव्यतिरिक्त अन्य काहीही हातात ठेवलं नव्हतं,नियतीने. त्यामुळे नियतीचे फासे जसे पडतील तसं आपल्याला पुढे ढकलायचं, किंबहुना ढकललं जायचं. कदाचित इतकंच आता आपल्या हातात उरलंय हे लक्षात आलं. परंतु कितीही म्हटलं वा ठरवलं तरी मानवी भावना आणि मन काही गोष्टी स्वीकारून सुद्धा त्यासाठी स्वतःला बदलायला तयार नसतं. कारण आशा खूप वेडी असते. मनाचा गाभारा अंधःकाराने व्यापला होता तरी त्याच्या कोपऱ्यात कुठंतरी एक आशा शिल्लक होती, ती अजून आस धरून होती, दादाला कदाचित पश्चाताप होईल. त्याच वेड्या आशेने मी संदेशाचा लखोटा हातात घेऊन येणाऱ्या सेनापतीकडे पहात होते. अर्थातच वसुदेव अजूनही निश्चल आणि अविचल होते. त्यांच्या चर्येवर तसूभरदेखील बदल दिसत नव्हता. सेनापती रथाजवळ येऊन , वसुदेव व मला ऐकू येईल इतक्या उंच आवाजात सारथी आणि सोबतची सेना यांना उद्देशून म्हटले...