Skip to main content

Posts

रविराज नमन

  रविराज नमन    रविराज तू आशीष दे ये लीनता बनती रहे तेरे ह्रदय मेंही सदा श्रुष्टि की धग जलती रहे ।। तू यूं सदा अंगारबन निर्माण वश चलता रहे तेरा नियम जलकर किरण बनकर यूँही आता रहे ।। तू मौन है पर तेरी जुबाँ यूँही हमें जीवित रखे तू कांप उठे और फिर ये आग तेरी शूल रखे ।।  तू शांत हो तो ठण्ड भी हमको सताने पर तुले तब तू इसे बस इकही  झलक में तापकर जलमे तुले।। तू राग है इस श्रुष्टि का जो हर समय कहता है ये जो जल  रहा  सबके लिए वो आग बन बहता रहे।।  तू है जीवन  तू ही किरण तू आग और जल भी है तू तेरे ह्रदय का प्रेम भी परिवर्तन करे हर पल ही तू।। अब ये नमन स्वीकार कर मेरा ह्रदय अंगार कर तेरी तरह हर एक प्राणी कुछ करे  यह स्वीकार कर।।                                प्रसन्न आठवले

प्रेम स्वप्न

  प्रेम स्वप्न      मी तूला जग मानिले तूही मनी हे जाणिले समजून हे सर्वस्व माझे मी तूझ्यावर वाहीले । मग काय आता बोच ही देसी मला तू  भंग हां ।।   मी तूला …….         नाही पुढे जर जायचे तर पाऊले का टाकली तूही किती माझ्यात अन मीही तूझ्यातच मग्न रे होते कसे ते कालचे पण स्वप्न ते का भंगले ।। मी तूला …….   दोघे कुठे आहोत हे फासे असे का सांडले मीही तूझी आहे परी तू का मला अव्हेरले कालच्या वाटेवरी तू भेटशी मजला कधी मी तूला …….    हे मानूनी मी वाटेवरी आहे कधीची थांबलेली     मला तो शब्द आणि प्रेम ही मज का दिले ते शब्द तर आहेत रे पण भावना का संपली ।। मी तूला …….   मीही तूला आता कधी भेटिन हे ना ठाऊके तरीही तूझी आहे परी ही आस तू का सोडली हे शेवटी मी सांगते माझे तूझ्यातच जग सख्या ।।   मी तूला …….       कवी  : प्रसन्न आठवले 

गीत गणेशायन १

  गीत गणेशायन १     प्रेममयी मूर्ती तू शशी विलसे माथा रवीतेजची मुखमंडली बुद्धिचा दाता ओमकारा साकारा त्रिगुणांचा धाता कार्याचा आद्यची तू विघ्नांचा त्राता ।।   सूर्य चन्द्र ग्रह तारे नक्षत्रे नभी विहरति तव नामे दिन उगवे निशिकर संभ्राता अवघे भूमण्डल तू त्रिलोकी महता स्वामी तू सकलांचा मोक्षाचा दाता ।।   प्रेममयी मूर्ती …….    रत्नाचा मुकुटची तो शोभे तव माथा वकृतुण्ड श्यामवर्ण वामे करी शुण्डा तेजाची नेत्रे दो रिपु हो  भयभीता शूर्पकर्ण उच्चमती संकट संक्रांता ।।   प्रेममयी मूर्ती ……….    उदरी तू धारियले प्रमरूपे भक्ता त्यावरी तो सर्प जणू भक्तभय रक्षा तुंदिल तनु चपलचरण  करी लिलये नृत्या तव चरणी काव्य सुमन हर्षे स्विकार्ता ।।                                  प्रसन्न आठवले   

तूझे सूख

तूझे सूख    तूझे गूज मनीचे मी हे जाणलेले तू झ्या काळजाचे धुके पाहिलेले ।। मी शोधून हे कसे मांडलेले जसे जाणिवांचे थवे सांडलेले ।।   मला वाटले मी आहे सखा ग  तूझ्या भावनांना जाणेंन मी ग तरी हे तुला का न वाटे कळेना   तू झ्या अंतरी व्यंचना ही कशी ग ।   तू झे गूज ………    जिथे पोचलो तिथे हास्य आहे जिथे पाहिले तिथे बाग़ आहे तरीही कळेना अजूनी कसे ग तू झ्या अंतरी अश्रू  लाचार आहे ।।   तूझे  गूज ……….    मी शब्दातूनि काही सांगेन तरीही तूला जाण आहे उरी काय दाटे तू अजूनी मला मानसी एक स्पर्शी तू ला अंतरी का न विश्वास वाटे ।।   तूझे गूज  …….…।       मला वाटते चूक ती कालची मी बोलून गेलो नकोतेच काही उमगले मला की  तू गेलीस फिरुनी  पून्हा बोलले ना  तू वाटे न काही ।।   तूझे गूज ……   मी परकाच याची मला जाण आहे सुखाचा मी स्वप्निल अनं भास् आहे तरीही कळावे तुला हे कधी की   तू झी मैतरी जी सखे ख़ास आहे ।।   तूझे गूज    ...

नवा दिवस

    नवा दिवस    चला चला रे पून्हा नवा हां आनंदाचा दिवस उगवला प्राची वरती प्रभा उषेची घेवून आला सूर्य उगवला ।। उत्साहाचे सळसळ शिरवे संचारुन फिरी येऊ द्या रे दवात भिजल्या गवतावरचा पायाना ओलावा द्या रे ।।  पुन्हा नव्या या दिवसाची ती शक्ति घेवून जागे व्हारे पुन्हा नव्याने कामा लागा जुने कालचे सोडून द्या रे ।।  नैराश्याचे रंग गळाले जाणा गेला राजनीनाथची आता आला दिन सोन्याचा पुन्हा उगवला सवितानाथही ।।  सारे सारे काळोखाचे राज्य संपले सोडून द्यारे नव्या दिनाच्या नव्या जगाच्या गाण्या संगे ताल धरा रे ।।   कवी : प्रसन्न  आठवले    

नाते

  नाते  का मन लावू या नात्याला सागर लागेना हाताला ।। जीव नको हां गुंतू द्यावा मग पून्हा का चिंता वाहा ।। वळणावर सोडून जे नाते  पून्हा मन त्या वाटे जाते ।।  दूर दूर सुख आहे भासे फूल कुठे हा काटा  हासे ।। का उगवावा येथे पुन्हा नाते की मृगजळ ते  पुन्हा ।। वाटो कोणा काही काही  पून्हा का मी झळ सोसवी ।। या दुःखानो परतुंन या रे वाट्याचा मज हिस्सा द्या रे ।।   हां जीव कुठे  गुंतवू का नये मज   सुख असे का येऊ नये ।। कवी : प्रसन्न आठवले घेतली याक्षणी जीव हां हरखूनी  ।।

प्रतिभेचे देणे

  प्रतिभेचे देणे      मी प्रतिभेचे देणे तूजला पुन्हा मागतो शारदे तुला वन्दितो तू ला प्रार्थितो  हे गजवदना हे गणराया हरसूता मोरया आता दे मज शब्द सम्पदा माथा ठेवितो   लाख चूका घ्या उदरामाजी हे दीन घना गौरीसूता हे तू स्वामी तू जला प्रार्थियतो  विद्येचा तू धाता तू तर आद्य प्रदाता दे मज ठायी शब्दखाण ती हर हर ओमकारा  तूझ्या वीना ही वाणी मूकच मुषकवाहना शरदातिरि तूझ्या मंदिरि दास मी आहे तू झा हेदेवी तू कृपावंत हो स्फूर्ति सूधा हो जरा करुनी वंदन ठेवूनि मस्तक तव चरणी माते तूझ्या कृपेचा प्रसाद देसी विश्व तू झे भासते तू असशी तर जिंकून घेईन शब्दांची जननी आता ठेवून मस्तक पायी रुधिरार्पण करितो आता विनवूनी तू ज चरणावर एक मागणे गातो  सारे जीवन अर्पीन काव्या साठी मी  माझे  सारे जीवन अर्पीन काव्या साठी मी  माझे     कवी : प्रसन्न  आठवले