तूझे सूख

तूझे सूख 

 

तूझे गूज मनीचे मी हे जाणलेले
तूझ्या काळजाचे धुके पाहिलेले ।।
मी शोधून हे कसे मांडलेले
जसे जाणिवांचे थवे सांडलेले ।।

 

मला वाटले मी आहे सखा ग
 तूझ्या भावनांना जाणेंन मी ग
तरी हे तुला का न वाटे कळेना
 तूझ्या अंतरी व्यंचना ही कशी ग ।

 

तूझे गूज ……… 

 

जिथे पोचलो तिथे हास्य आहे
जिथे पाहिले तिथे बाग़ आहे
तरीही कळेना अजूनी कसे ग
तूझ्या अंतरी अश्रू  लाचार आहे ।।

 

तूझे  गूज ………. 

 

मी शब्दातूनि काही सांगेन तरीही
तूला जाण आहे उरी काय दाटे
तू अजूनी मला मानसी एक स्पर्शी तूला अंतरी का न विश्वास वाटे ।।

 

तूझे गूज  …….…।    

 

मला वाटते चूक ती कालची
मी बोलून गेलो नकोतेच काही
उमगले मला की  तू गेलीस फिरुनी
 पून्हा बोलले ना  तू वाटे न काही ।।

 

तूझे गूज ……

 

मी परकाच याची मला जाण आहे
सुखाचा मी स्वप्निल अनं भास् आहे
तरीही कळावे तुला हे कधी की
 तूझी मैतरी जी सखे ख़ास आहे ।।

 

तूझे गूज 

 

कवी  : प्रसन्न आठवले