कवीस पत्र

कवीस पत्र

मेदिनीस पत्रात मायन्यात मीत लिहू
की रागा व्यक्ताया मायना मी रिक्त वहू ।।
बोलतोस  सहजच तू  भाव तुझ्या ते  मनीचे 

अंतरात परी  आमूच्या घाव हाचि   बसतसे।।
बोलुनिया विसरसि तू विनोदेन समजुनि रे
परी हृदयी आमुच्या रे रेषा ही उमतटसे ।।
तू कवी तूज ठावे रे  भाव कसा प्रकटावा
मी नच कवी कोणी मग  भाव कसा प्रकटावा।।
कधीतरी तूज उमजे ही आशा मज आहे रे
राग व्यक्त करण्याची रीत तीच ठाव नसे।।
स्त्रीची ती रीत नसे बोलुनिया दावू कसे
तुज कळेल आकळेल आशा ही वाटतसे ।।
कळले जर कधीतरी ते उत्तर दे मज तू  कवी
बोलण्याची उपरति हि कधीतरी तूज हो व्हावी
उत्तर :
हे माझ्या मित्रां रे जरी कवी असलो मी तरी
मानवास नियम असे तो  मज  लागू  तरी ।।
माझ्या या प्रकटाने दुखावलीस   जर तू  कधी 
स्पष्टपणे बोलावे कळेल तरी कैसे  कधी।।
मैत्रीचा अन्वयार्थ स्पष्टता ती असण्याची
तरी माझी नच मनीषा तूज कधीच दुखाविण्याची।।
कधी नकळतची दुःखविले असेल जरी मी तूज
तरी  उन्नत  मन कर आणिक माफ़  करी तू  मज।।
नच पुन्हा चुकूनियाची दुखविणार नाही मी
वचन तुवा दिधले हे सिद्धपणे पाळीन मी।।

कवी: मेदिनी