अध्यात्म विराम १३० काल सांगितल्याप्रमाणे मूर्तीची कल्पना डोळ्यापुढे आणून, मन त्या स्वरूपात गुंतवण्याचा प्रयत्न करावा. यामधे सुरवातीला थोडा किंवा बराचसा गोंधळ होतो किंवा होऊ शकतो. याचं महत्वाचं कारण, मनाला असं ठरवून केलेलं चिंतन किंवा programmed thinking करायची सवय नसते. मुळातच ते मन त्याच्या मनात येईल तसं, चिंतन, विचार मंथन करतं आणि त्यानुसार दृश्य पाहून, त्यात रममाण होण्याची सवय लावून घेतलेलं एक अदृश्य तरीही अद्भुत इंद्रिय आहे. आता या नवीन आणि मार्गदर्शन केलेल्या किंवा guided thinking ला ते पटकन स्वीकारेल, ही शक्यता फारच कमी असते.आपण ठराविक चाकोरीत जगताना,ऑफिस मध्ये नेमून दिलेलं आणि आपल्या हुद्द्याला पात्र असलेलं काम करतो.त्यावेळी मनाला फार फिरण्यास किंवा स्वतःच्या मर्जीने विचार करण्यास,फार कमी वाव असतो. त्यामुळे थोडा मोकळा वेळ गाडीत, वाटेत, प्रवासात मिळाला किंवा कुठेही थोडी उसंत मिळताच, मर्जीने फिरण्यास सुरुवात करत. त्यामुळे त्याला मुद्दाम एखाद्या विचाराच्या किंवा कल्पनेच्या मागे जोडणं हे तसं कठीण कार्य आहे. विशेष करून, जेंव्हा आपल्याला एखादी गोष्ट वा विचार मुद्दाम करण्याच...