भोग आणि ईश्वर १९२ बरेचवेळा असं वाटतं की, इतकं सर्व ज्ञान देवाने, विधात्याने, विश्वनिर्मात्याने भूलोकी वेगवेगळ्या रुपात येऊन मांडलं, वेद, उपनिषदे, पुराणं, अध्यात्मिक वाङ्मय, सद्गुरूरुपात अध्यात्मिक मार्गी साधकांच्या, चिंतन कर्त्यांच्या माध्यमातून आजपर्यंत करोडो लोकांपर्यंत पोचेल अशी व्यवस्था निर्माण केली. जशी मायेमुळे व वासनेमुळे विषयाकडे ओढ निर्माण होते आणि वैषयीक माणूस त्यासाठी जे शक्य आहे ते सर्व करू धजावतो. त्याच्या विरुद्ध टोकाला हे ज्ञान मिळवण्याची, जोपासण्याची, जतन करण्याची, त्याचा प्रसार करण्याची जिज्ञासा, लालसा, ओढ निर्माण होऊन, संसाराच्या पसाऱ्यात सर्व तापत्रयांकडे दुर्लक्ष करून, हा व्याप लोकांपर्यंत पोचवण्यासाठी धडपड करून, प्रसंगी अवहेलना सहन करून, या ज्ञानाप्रत लोकांना पोहोचण्या साठी, कष्ट घेणारे देखील याच जगतात आहेत. दोघांनाही मायेच्या वासनेची आंच आहे. पण एकजण त्या मध्ये स्वतःला बुडवून सर्वस्व, म्हणजेच सर्व कर्म त्याचसाठी करतो. तर दुसऱ्या बाजूला एक आपली वृत्ती स्थिर राखून, आपल्या साधनेच्या तापात त्या वासनेला जाळतात आणि त्यावर आरूढ होऊन स्थिरचित्त, स्...