prasanna athavale

श्रीरुक्मिणी स्वयंवर ३२ llश्रीगणेशाय नमःll   llश्रीमुकुंदाय नमःll     llदेवी श्रीरुक्मिणी नमोनमः ll            llश्रीएकनाथ महाराज कि जय ll    हिच्याशी सोयरीक केल्यास लोक मला नावं ठेवतील , माझं तोंडदेखील बघणार नाहीत, असा विचार तर त्याने केला नसेल ना , कदाचित मी पत्र लिहिलं तेच चुकलं की काय, की त्या पत्रात मी शतजन्म तुझीच आहे असं न घाबरता मागणं केलं, त्यामुळे तर कृष्ण येण्याचा मानस बदलून दुसरा विचार करता झाला नसेल ना , की शिवादी देव तुझे चरणरज घेण्यास उत्सुक असतात असं लिहून मला तिकडे येण्यास सांगते आहे, पण स्वतः आळसाने काही कृती न करता तिथे बसून अश्व दौडते , असाही विचार केला असेल का,  लिहिण्यासाठी हिला मीच सापडलो आणि मला काय कमी साधक आहेत का कुणा कुणाला मी स्वये जाऊन साहाय्य करू शकेन, खरच भीमकी वेडी आहे असाही विचार करू शकेल तो ,  कदाचित असंही झालं असेल की, द्विजास कृष्णमोह होऊन, त्याने तिथेच राहण्याचा निश्चय केला असेल कारण कृष्णरुप आहेच मनमोहक म्हणूनच नावही आहे मनमोहन , त्याकडे जो जो गेला तो परतून कधीच नाही आला, कारण ते...

श्रीरुक्मिणी स्वयंवर ३१ llश्रीगणेशाय नमःll   llश्रीमुकुंदाय नमःll     llदेवी श्रीरुक्मिणी नमोनमः ll            llश्रीएकनाथ महाराज कि जय ll   शिशुपालाचे वऱ्हाड हे गावाबाहेर एक विस्तीर्ण नगरी वसवून, त्यात ज्याच्या त्याच्या मानाप्रमाणे राहण्याची उत्तम व्यवस्था रायाने केली होती. मुळात जी कन्या श्रीकृष्णाला देण्याचा मूळ विचार होता , तो बदलून शिशुपालाला देण्याचा निर्णय झाल्यामुळे, श्रीकृष्णाचे विरोधक हे एकाएकी आनंदीत होऊन मोठया उत्साहाने या कार्यात आपल्या कुटुंबासह सहभागी झाले होते. त्यांचा हर्षोल्हास हा अवर्णनीय होता. यांमध्ये प्रामुख्याने , शाल्व , जरासंध, वक्रदंत, विदूरक, पौंड्रक आदी वीर आपापल्या सैन्यासह आपलं सामर्थ्य व त्यायोगे शिशुपालाच्या पाठीशी कितीजण आहेत व आमचं एकूण सैन्यबल किती आहे याचंही शक्तीप्रदर्शन करण्यास आले होते. यामध्ये अनेक हत्ती, अश्वदल, पायदल आणि अगणित सैनिक सहभागी होते.  यथावकाश सर्व वऱ्हाड कौंडिण्यपुरच्या वेशीपर्यंत येऊन ठेपले आणि राया भीमकाला तसा संदेश गेला.  त्याप्रमाणे भीमक वऱ्हाडाला सामोरा गेला. प्रथा...

श्रीरुक्मिणी स्वयंवर ३० llश्रीगणेशाय नमःll   llश्रीमुकुंदाय नमःll     llदेवी श्रीरुक्मिणी नमोनमः ll            llश्रीएकनाथ महाराज कि जय ll   श्रीकृष्णाने कौंडिण्यपूरनगरात प्रवेश केला. द्वारकेचा राणा, ज्याने अद्वितीय द्वारका वसवली , तोदेखील अचंबित झाला , या नगरीचं वैभव , सुबत्ता , संपन्नता आणि थाट पाहून. या राज्याचा राजा भीमक हा स्वतः श्रीकृष्णाला कन्या देण्याच्या मताचा होता, तरीही रुक्मि या आपल्या पुत्राच्या भिन्न पण अतिरेकी मत आणि दुराग्रह यापुढे असा हतबल होता जसा , मोहापुढे विवेक हतबल होतो  अथवा मायेपुढे धैर्य.  भीमकाने , मनात असूनही , पुत्राच्या दुराग्रहापुढे आपला निर्णय बदलून कन्या शिशुपालाला देण्याची संमती दिली. रायाने मनात विचार केला की जर भीमकीच्या भाग्यात योग असेल तर श्रीरंग स्वये येऊन तिला वरून घेऊन जाईल. अन्यथा जे होईल ते तिच्या भाग्याने. यापेक्षा अन्य काहीही , एक सार्वभौम राजा असूनही , भीमक करू शकत नव्हता.  श्रीकृष्ण नगरीची शोभा बघण्यात दंग होते. नगरात प्रत्येक घरात तोरणं , पताका लावून , रंगरंगोटी करून, प्र...

श्रीरुक्मिणी स्वयंवर २९ llश्रीगणेशाय नमःll   llश्रीमुकुंदाय नमःll     llदेवी श्रीरुक्मिणी नमोनमः ll            llश्रीएकनाथ महाराज कि जय ll   विश्वपालकाने निश्चय केला, रुक्मिणीला वरून घेऊन येण्याचा. मी स्वतः रणात उतरलो आणि शक्ती पणास लावली तर समस्त जगतास अविजेय आहे. त्यामुळे मी स्वतः एकटा जाऊन रुक्मिणीस , तिचा बंधू रुक्मि , चैद्यराज शिशुपाल आणि मगध नरेश जरासंध यांना परास्त करून आणि येणाऱ्या सर्व अडचणींना उलथवून रुक्मिणीस एका हाती घेऊन ये येण्यास समर्थ आहे.  रुक्मिणीच्या मनाविरुद्ध रुक्मिने आरंभलेल्या या विवाहात हस्तक्षेप करीन. माझा कोप झाल्यास मी श्रीपती हे नाव सार्थ करतो हे त्रिभुवन जाणते. जसे दोन काष्ठ घर्षण करून अग्नी प्रकट करता येतो, तसा मी रणी अग्निसम तळपुन शिशुपालादिक सर्वांचा निःपात करीन आणि पवित्र रुक्मिणीस , त्या अपवित्र हातात पडण्यापासून वाचवीन. तस्मात त्वरेने निघावे , हेच उत्तम. द्विजाला सिद्ध होण्यास सांगून आपण शयनगृहा बाहेर पडून सिद्ध होण्यास पातला. स्वतः महालाबाहेर जाऊन दारूक नावाच्या आपल्या विश्वासू सारथ्याला त्वर...

श्रीरुक्मिणी स्वयंवर २८ ( चतुर्थ प्रसंग समाप्त)  llश्रीगणेशाय नमःll   llश्रीमुकुंदाय नमःll     llदेवी श्रीरुक्मिणी नमोनमः ll            llश्रीएकनाथ महाराज कि जय ll    काळा धाड तीज त्वरे हा संदेश  वरण्यास तिला येतोय द्वारकेश रुक्मिणीच्या पत्रिकेतील भावार्थ हा इतका खोलवर गेला होता की श्रीकृष्ण , प्रत्यक्ष द्वारकाधीश , सुदबुध हरवून बसले होते. शयनमंचकावर पहुडले तर होते, परंतु कुशी बदलून बघत होते, उठून बसत होते, मंचकावरून खाली उतरून येरझाऱ्या घालत होते. पुन्हा निजत होते. मोठी विचित्र भावावस्था झाली होती यदुवीरांची.  न बैसवे कोठे, न निजावे वाटे अवघे विश्व रुक्मिणीप्रेम दाटे तरंग उठले जे  वायूने  ते ते श्रीहरीच्या प्रेमाने वायूही सांगे आनंदाने पोचवा रे ते रुक्मिणीप्रत सारे अवघे विश्व रुक्मिणीप्रेम दाटे निजली अवनी अन आकाश निजले विश्व अन रवीप्रकाश निजले द्विजवरही सावकाश श्रीहरीसी का न जमे  निजणे  अवघे विश्व रुक्मिणीप्रेम दाटे वाहे चिंता विश्वाची जरी कैसी स्थिती प्रेमे भीतरी भक्त हृदयी असून श्रीहरी श्री...

श्रीरुक्मिणी स्वयंवर २७ llश्रीगणेशाय नमःll   llश्रीमुकुंदाय नमःll     llदेवी श्रीरुक्मिणी नमोनमः ll            llश्रीएकनाथ महाराज कि जय ll    हे जनार्दना ही पत्रिका वाचताच यातील माझ्या आर्जवा प्रमाणे तू त्वरित येणे करावेस, हा माझा जीवाचा कळवळा आहे, नव्हे अंतःकरणापासून घातलेली साद आहे. या माझ्या प्रार्थनेनुसार तू मला तारण्यास्तव येणार नसलास तर निदान मला मृत्यु देण्यास तरी यावेस. कारण तुझीच प्रतिमा मनात , तुझेच चिंतन हृदयात आणि तुझ्याच प्राप्तीची इच्छा आकांक्षा आत्म्यात असताना, मी तुझ्याव्यतिरिक्त दुसरे काहीही स्वीकारू शकत नाही.  असे अर्थहीन जगणे आणि निर्जीव देह वृथा पृथ्वीवर जीवित ठेवून मी काय करू? , अजून भूभार वाढवू?, ते अशक्य आहे. अश्या या शुष्क जगण्याला काहीही अर्थ नाही. किंबहुना तुझ्याच हातून मृत्यू आल्यास निदान परलोक तरी सुखात जाईल. परंतु तुझ्याशिवायचे जगणे आता क्षणमात्रही नको आहे यादवराया.  या पत्रिकेतील माझ्या आर्जवाचा विचार आहे, त्यानुसार न घडल्यास वा तू न घडवल्यास या देहाला अजून व्रतवैकल्ये , उपासतापास  य...

चारोळ्या  देवासाठी फुले आणिली सजवून थाळी ती मांडली पूजा देवाची मी रेखीली  अनन्य भावे देवास अर्पिली 🙏🙏🙏 रंग गुलाबी नाजूक साजूक फुल एकटे मिरवे छान वाऱ्याने हलतात पाकळ्या डौलाने ते मिळवे मान पीत रंग अन फुले कितीक गुच्छ जणू निसर्गाने केला भास होतसे त्यात हळदीच्या रंगांला उधळून दिधला पक्ष्यांचा उडता थवा बघा  क्षितीजाच्या माळावर फिरतो चालला असा की जग चाले चालते रहा जगा सांगतो तबकात पूजेची फुले घेऊनी निघती ललना देवपूजेला  नमस्कार तो करुनि अर्पिती सहा शत्रू अर्पिती देवाला नाजूक साजूक शुभ्र फुल हे हिरव्या शाली मध्ये सजले देवाची ही करणी अनमोल सान फुलांना सुंदर केले छोट्या या फुलांनी घेतले लक्ष वेधून मना भावली इतकी वाटते घ्यावी वेचून लाल सानुल्या फुला रे आयुष्याचा अर्थ असे तू शक्तीचा हा स्रोत रंग रे  नाजूकतेचा साज असे तू सुवासिक अन सुंदर चाफा नागचंपा अन सोनचाफा अनेक रंगी अनेक छटांचा साज लेऊन नटतो चाफा एक अनोखे फुल हे झिपऱ्या पसरून हासते सदा रहा आनंदी तुम्ही सर्वांना हेच सांगते उरी असे अभिमान जयाचा ऐसी विमाने पाहून आले  वाघाची छाती जयांची अश्या वीरा नमुनी आले शौर्यप...