prasanna athavale

पहिला पाऊस  आठवत का पहिल्या पावसातल ते  भिजण  तुझ अलवार  ओलेत्या  बटा मागे करण आठवत का  ......  एकाच छत्रीत तुझ अंग चोरून चालण जणू झाडाजवळ फुललेल्या वेलीच शहारण  आठवत ते ...... पानांवरल्या  थेंबाच् किंचित थबकण आणि हळूच पडून जमिनीत मिसळण आठवत ते ....... तुझ्या सफरचंदी गालावर थेंबांच पड़ण आणि पुन्हा मला पाहुन त्यांच चिडवण आठवत ते ..... तुझ्या तळहातावार पडलेल्या जलबिंदूंच अलगद उतरताना लाजेन शहारण आठवत ते .... एका झाड़खाली उभ असताना पावसासारखच तुझ खळाळून हसण आठवत ते ........ आकाशात कडाडाणाऱ्या विद्युल्लतेच् वसुंधरेकडे आवेगान झेपावण  आठवत ते .....  त्या कडाडलेल्या बिजलिसम  तुझ मला त्वरेन बिलगण लाजण  आठवत ते ....

तू तूला पाहुन बोलते उगवतीस ग दिशा डोळे उघड ग आता रवि येउदे गगनि।। तू ला पाहुन बोलतो मंद झुळुक वाऱ्याची वाहू कसा  मी  सांग ग उभी समोर तू  माझ्या ।। तू ला पाहुन बोलला अबोलीचा सांजवारा नको सोडूस मोकळे अवेळीच  ग तू केस।। तू ला पाहुन बोलल्या निशिगंधा रातराणी मंद्र सुगंध ग येतो तू झ्या अंगांगावरुन।। तू ला पाहुन बोलते इन्द्रधनु ग आकाशी बाण सोडू नकोस ग नजरेच्या चापातून।।   तू ला पाहुन बोलती ऋतु तिन्ही घाबरुन आहे द्वाड हां भारिच तू झा लहरी स्वभाव ।। तू ला पाहुन बोलतो प्रिये तुझा मी साजण नको सतावू साऱ्याना उभा आहे मी साक्षात तू झ्या नायनांचे ग तीर ठेव काढून भात्यात।।

इश्क़ यहां बारिश भी है गजब ढाती और वो है के दूर अलीफा करते ।।   हम डूबते बीचोबीच समुन्दरमे और वो किनारे पे मछलिया गिनते ।। ये इश्क़ भी कमबख्त है दवा ऐसी जहर जो पियो ना तो जामे अंगूर होते ।। हम है तैयार बेसब्रीसे मिलने लेकिन है ख्वाबो दीदार भी मुश्किल लगते ।। हम न सोये बरसो खयालो से उनके और वो है के ओढ़े गद्दे चादर सोते ।। यहाँ तो आग लगी है बराबर ये जाना उनके तो खयाल  भी कुछ और  होते ।। लगता है के ये बेताबी ऐ इश्के  जालिम वो खुश महलो में हम यहा बेआबरू होते ।। शायर : खुशमीजाज आशिक

कवीस पत्र मेदिनीस पत्रात मायन्यात मीत लिहू की रागा व्यक्ताया मायना मी रिक्त वहू ।। बोलतोस  सहजच तू   भाव तुझ्या ते  मनीचे  अंतरात परी  आमूच्या घाव हाचि   बसतसे।। बोलुनिया विसरसि तू विनोदेन समजुनि रे परी हृदयी आमुच्या रे रेषा ही उमतटसे ।। तू कवी तूज ठावे रे  भाव कसा प्रकटावा मी नच कवी कोणी मग  भाव कसा प्रकटावा।। कधीतरी तूज उमजे ही आशा मज आहे रे राग व्यक्त करण्याची रीत तीच ठाव नसे।। स्त्रीची ती रीत नसे बोलुनिया दावू कसे तुज कळेल आकळेल आशा ही वाटतसे ।। कळले जर कधीतरी ते उत्तर दे मज तू  कवी बोलण्याची उपरति हि कधीतरी तूज हो व्हावी उत्तर : हे माझ्या मित्रां रे जरी कवी असलो मी तरी मानवास नियम असे तो  मज  लागू  तरी ।। माझ्या या प्रकटाने दुखावलीस   जर तू  कधी  स्पष्टपणे बोलावे कळेल तरी कैसे  कधी।। मैत्रीचा अन्वयार्थ स्पष्टता ती असण्याची तरी माझी नच मनीषा तूज कधीच दुखाविण्याची।। कधी नकळतची दुःखविले असेल जरी मी तूज तरी  उन्नत  मन कर आणिक माफ़  करी तू  मज।। नच प...

खट्याळ मैत्री  रोज तुझ खोड़कर पणे काही बोलण आता ठरवलय पक्क मनाशी ।। सोडत नाहीस जोपर्यंत खट्याळ पणा बोलणारच नाही तोपर्यंत तुझ्याशी  ।। मी इतकी साधी सरळ नेहमीच वागते किती वेळ  कौतुकाने बोलते तुझ्या शी।।   मुद्दामच काही बोलून मधेच तिरकस नेहमीच करतोस व्रात्यपणा माझ्याशी।। पुन्हा तुझ ते रोज भेटंण गप्पांमधून काम टाकून तरी बोलते तुझ्या शी ।।   आणि तरी पुन्हा तक्रार तुझीच फारच कमी बोलतेस माझ्याशी ।। म्हणजे वेळ घालवून मी माझा म्हणतोस बोल अजून माझ्याशी ।। आता ठरवल तर आहे मी की  नाहीच बोलणार नाही तुझ्या शी ।।   पण मग लगेच मनात येतो विचार करार आहे बुवा मैत्रीचा तुझ्या शी ।।   आणि खरच मनातल सांगूका माझ्या  मलासुद्धा सवय झाल्ये गप्पांची  तुझ्या शी।। ठरवतेच आंता चार दिवस बोलणार नाहि मुद्दामच भांडण करींन तुझ्या शी ।। पण भीती हीच कि   कदाचित हां अबोलाच वळून बोलायला लावेल तुझ्या शी ।। कवी : मेदिनी

ओळख  ( एक विनोदी प्रकार ) अचानक दार वाजत आणि मीनल दार उघडायला जाते दरवाजात एक तरुण मुलगा उभा. मीनल: yes कोण आपण आणि कोण हवय.  प्रसाद:   ताई मी प्रस्,  तनुच्या i  mean,  तनुजाच्या  बरोबर आहे,  तिच्याच  कॉलेज मध्ये मीनल: बर मग. प्रसाद: नाही ती आहे का म्हणजे असेल ना घरी. तिला माहित आहे मी येणार ते.    मीनल: नाही ते नंतर बघू. पण तू प्रस् म्हणजे पूर्ण नाव सांगशील तर खर.  प्रसाद: oh sorry नाही म्हणजे ते कॉलेज मध्ये नीक नेम आहे माझ.  प्रसाद  साठे  पूर्ण नाव आहे माझ आणि सॉरी परत. मीनल: अरे असुदेत होत अस ठीक आहे. प्रसाद: बर तनुश्री ,  i mean तेजश्री,    अरे सॉरी तनुजा  असेल तर बोलावा ना म्हणजे बोलावता का अस विचारायच होत मीनल: म्हणजे असा किती मुलींच्या घरी जातोस तू.  प्रसाद : नाही अहो चुकून ती नाव निघालो घाबरून , शपथ  मीनल : (हसू निर्धाराने लपवत) पण तिच्या बोलाण्यात कधी प्रसाद  ऐकले नाहिये.  प्रसाद: पण प्रस् ऐकल असेल नक्कीच मीनल: inf...

प्रतिभा दूरवरुन एक चेहरा पाहतोय रागावून माझ्याकडे फ़क्त तिन शब्द का नाही म्हणालास हात  घेऊन सुद्धा हातात माझा  कारे इतके जड़ होते तीन शब्द म्हणायला  जीभ नाही वळली तुझी डोळ्यात पाहुन सुद्धा प्रेमाची माझ्या  भाषा  कधीच नाही कारे तुला कळली कधीतरी करशील जेंव्हा ताळेबन्द आयुष्याचा प्रेमाच्या मिळकत खात्यात शून्य तरी लिहीशील का सुखाच्या तुझ्या गंगाजळीत माझ्या प्रेमाच मोल आहे का रे   दाखवत नसशील कुणाला पण एकांतात तरी आठवत असशील मला आठवतय तू बघायचास चोरुन डोळ्यात माझ्या वाट बघायचे मी बोलशील एकदा तरी जे होत मनात तुझ्या माझ्या जवळ जवळ एक वर्ष होतोच की रे साथ साथ विचारशील अस वाटल होत घेतलास जेंव्हा हातात हात कधीतरी कुठेतरी कुणाकडेतरी बोलालास बर वाटल चोवीस वर्षानंतर नाव घेतलस खरच सांगते  बर वाटल आता मला चिंता नाही माझा मार्ग मोकळा झाला पुढील जन्मी नक्की विचारशील हां विश्वास खरा झाला चल आता निघते मी पुढच्याच् टप्प्यावर आहे मी नवीकोरि साडी नेसून वाट पाहीन तुझी मी नक्की येशील नारे वाट पाहीन तुझी मी कवी : मेदिनी