गोग्रासवाडी (डोंबिवली) ९

गोग्रासवाडी (डोंबिवली) ९

गोग्रासवाडीचा सुवर्णकाळ

आमची चाळ ७ बिऱ्हाडकरूंची होती. बरेच जुने सुरवातीचे शेजारी  आता लक्षात नाहीत, पण साधारण १९७२ ते १९८२चे (आम्ही चाळ सोडेपर्यंत) सर्व शेजारी आणि सर्व दिवस अजूनसुद्धा काल घडल्यासारखे आठवतायत. अगदी लख्ख. जणू की १९८२ नन्तर काळ पुढे गेलाच नाही. अर्थात तसही त्यानंतरच जगणं हे खरं जगणं नव्हतंच मुळात. चाळीत असताना जगलेले दिवस, हे खरंच मंतरलेले दिवस होते. आता फक्त काळ पुढे चाललाय इतकंच. तेंव्हा काळाची गती स्तब्ध का झाली नाही , अस आज राहून राहून वाटतय.

आमच्या चाळीत सर्वात पहिल बिऱ्हाड आमचं. नन्तर मागाहून एक एक आले. फाटक दोन घर होती.  दोघ सख्खे भाऊ म्हणजे त्यांची मुलं चुलत भावंड. त्यात प्रकाश व  सूचित (मूळ नाव गजानन) हे सख्खे आणि सतीश हा त्यांचा चुलत भाऊ.  खोड्या , मस्ती , दंगा यात माझा पार्टनर म्हणता येईल असा सतीश होता. साधारण दोन वर्षांनी लहान असेल. पण बऱ्याच खोड्या आणि उचपत्या आम्ही दोघांनी एकत्र केल्यात. किंबहुना कोणतीही नवीन गोष्ट डेरिंग करण्यात आम्ही दोघे पुढे असू. म्हणजे साधारण नवीन झाडावर चढण, वा काहीही प्रथम करायचं असेल तेंव्हा. याव्यतिरिक्त भडकमकर बंधू मिलिंद व विजय, पांचाळ, येल्लूरकर संदीप व निनाद , केतन गोरे, मी आणि माझा मोठा भाऊ प्रशांत अशी एक टीमच होती आमच्या चाळीची.

एक प्रसंग आठवला . शितला माता मंदिर परिसरात एक करंज्याच्या आकाराची छोटी शेंग आणि त्यात छोटीशी चपटी बी असलेलं एक झाड होत. आम्ही शेकडो वेळा त्या झाडाखालून गेलो होतो. पण एक दिवस त्या करंज्यातील बी मी आणि सतीश आम्ही दोघांनी खाल्लं. (इथेही डेरिंग आमचंच). ४,५ तरी बिया खाल्या असतील. वेळ साधारण ११,३०, १२ ची असावी. घरी आलो आणि थोड्याच वेळात सतीशला उलट्या सुरू झाल्या. त्याची आई, म्हणजेच प्रतिभाकाकू त्याला घेऊन आमच्या घरी आली. कारण तोपर्यंत त्याने सांगितलं होतं, उलटीचं कारण. म्हणून त्या विचारायला आल्या की, प्रसन्नाला पण झाली का उलटी. पण मला काहीही झालं नाही, एकदेखील उलटी झाली नाही.  असो.

अश्या असंख्य आठवणी आहेत लहानपणीच्या. त्या सर्व चाळींमधलं मैदान हा अनेक खेळांचा अड्डा होता. क्रिकेट हा मुख्य खेळ, पण इतर खेळ जसे कबड्डी, व्हॉलीबॉल, करवंटी डब्बा ऐसपैस, भोकंजा, चोरपोलिस,  विटी दांडू , पावसाळ्यात सळई घेऊन रूपवणी या मैदानी खेळांबरोबर पत्ते, बुद्धिबळ, सापशिडी, लुडो असे अनेक खेळ खेळायचो आम्ही. बैठे खेळ मुख्यतः दुपारी ज्यावेळी बाहेर खेळायला जायला परवानगी नसायची. त्यामुळे चाळीत वा मागच्या इमारतीत एकाच्या घरी जमून हे बैठे खेळ खेळायचो.

क्रमशः

© लेखन : प्रसन्न आठवले
०८/०८/२०१८