prasanna athavale

चांगल बरेच जण ट्रॅकवरुन क्रॉस करतात  पण काहीजण तरी पुलाचा वापर करतात  हे चांगल आहे ........... बरेच जण आयुष्यात ट्रॅक सोडतात पण काही जण कायम ट्रॅकवर असतात हे चांगल आहे .......... बरेच मनुष्य प्राण्यासारख जगतात पण काही मानव असण्याच सार्थक करतात हे चांगल आहे ....... वासनेच्या गर्तेत कितीक आहेत , असतील पण स्त्रीशी माणूस म्हणून वागणारे पण आहेत  हे चांगल आहे ............ जीवन नुसत संपवणारे अनेक असतील  जगण सार्थ करणारे कोणीतरी असतील हे चांगल आहे ......... मागच्या पानावरुन पुढे हे चालूच राहील                           पण  रोज नवीन पान  कांही  लिहितील                                         हे चांगल आहे .......... दुसऱ्याला दुःख देणारे कैक आहेत, पण  आपल दुःख लपवून दुसऱ्याला हसवण   हे चांगल आहे .......... कवी : प्रस...

रुक्मिणीवर   रुक्मिणीवर कमलाकर शाम हे घना राधाहरी रमण श्रवण करी वंदना ।।ध्रु॥  अर्पुनी तव सर्व श्रम मी त्यागिले फला तू दिनकर शशी तूचि मार्ग हो भला दिनांचा नाथ तूचि जागया ब्रीदा   मर्दुनि हे षड्रिपु तु वारी आपदा ।। १।। रुक्मिणीवर …………. तव नामें केले हे श्वास तन मना देसी तू जे सगळे भावते मना उद्धारिले कोटि तूचि करी न वंचना सकलांचा त्राता स्वीकारी याचना ।। २।। रुक्मिणीवर ………….                                                              कवी : प्रसन्न आठवले

दुरावा  आकाशी हे मेघ आले रात्र काळोखी अन दुरावा तू तुझ्या विश्वात रमला मी कुणाला पारखावा || का तुला मी मानले जग का तुला ना जाणले मी का तुझ्या त्या आठवाने  या उरी ढग आणले मी || मी तुझी हे विश्व होते  जाणलेले मांडलेले ठेच तू देऊन गेला मन कुठे ते सांडलेले || कालचे ते स्वप्न माझे आजचे हे सत्य जागे भग्न मन हे काच हाती जखम ती ठेवून मागे || वाटले ते सोनपंखी  मज फुले देशील तू हाय रे तू हाय देवा अश्रु का घेशील तू | मी मुकी ही वाट पाहे तू पुन्हा परतून येई त्या तिथे ती भेटण्याची मज उभी पाहून येई || कवी: प्रसन्न आठवले 

 ।।कान्हा तव मुरली ।। मी तर व्याकूळ तूज भेटीला तू नच सोडी कारे तिजला तू तर कायम तिजला हरखून धरिसी अधरी जैसी प्रियतम ।। मी नच बोलिन तूज संगे रे जर ती आहे प्यारी तूजला माझे मी पण गेले विसरून तूज भेटीमी आहे आतूर ।। तरी नच येसी माझ्या भेटी कारण संगे आहे वैरीण कृष्ण सखा करी मन्दस्मित अंन वदले ऐसे त्या राधेला ।। तू तर प्रियतम माझी असशी कैसे मी गुज सांगू तुजला आतूर नच मी तूज भेटीला का हे भासे कायम तूजला ।। मी तर आतूर जैसा भ्रमरची करितो गुंजन पाहून कमला राधा बोले तरीही कान्हा का नच पटते तव बोलाला ।। का मज भासे तू तर वदसी सदा सदा जे रुचते मजला कान्हा पकडून बोले राधे ये मी पटवून देइ तुजला ।।   दावे मग तो रूप साजिरे  देखे राधा त्या हृदयातच पाहुनी आपूले रूप देखणे राधा लाजून हो वनमाला ।।  कवी : प्रसन्न आठवले 

जीवन सुगंध -५ माया ही विश्वाची चालक असल्याचा आभास निर्माण करते पण प्रत्यक्ष परिस्थिति भिन्न असली पाहिजे कारण जो चालक असतो तो जनक नियंता आणि अन्तःकर्तासुद्धा असतो म्हणजेच निर्माता नियंता आणि उद्धारकर्ता देखील असतो . आता या निकषात माया बसते का ते पाहू. अस समजा की एक पाण्याच्या ओहोळामध्ये एक कीड़ा पडलाय. यात माया काय करेल ती त्या किड्याला झुलवेल  आणि नंतर त्याचा अंत काळ आला की सोडून जाईल दुसऱ्या लक्षा कड़े. आता याच जागी भगवंत काय करतील त्याला बचावाचे काही मार्ग उपस्थित करतील. पण तेहि त्याचे काही आयुष्य शिल्लक असेल. पण जर अंत समय निकट असेल तर त्याच्या पुण्याई नुसार काही अशी व्यवस्था करतील की ज्यामुळे त्याचा अन्तःकाळ सुकर होईल. आणि तो प्राणी मोक्षाला अथवा त्याच्या पूर्व कर्मा नुसार पुढील जन्मी सहज जाईल. पण हे सर्व तेंव्हाच शक्यआहे जेंव्हा त्या प्राण्याचा स्वतःचा कर्माचा साठा पुण्यरूपात शिल्लक असेल. असही कर्म प्राणी तेंव्हाच करेल जेंव्हा तो मायेच्या बंधनात न अडकता कर्म करेल. आता माया कशी काम करते ते पाहू. तुम्ही सरळ मार्गी गृहस्थ आहात अश्या वेळेला तुम्हाला विचलित कर...

श्रावण  हिरवाळीच्या गालीच्यातून तृणपुष्पांची शाल पांघरुन जलबिंदूची चादर ओढून श्रावण आला बरसत बरसत ।। आकाशाच्या चारी दिशानी निसर्ग आपूल्या अष्ट भुजानी सोडून दिधल्या अनंत धारा श्रावण आला बरसत बरसत ।। नभो मंडळी दाटी झाली मेघांची ती गर्दी जमली वसुंधरा ही तृप्त जाहली श्रावण आला बरसत बरसत ।। ऋतुपर्व हे सुरु जाहले लगबग लगबग सारे करती दशोदिशाना हर्ष भरुनी श्रावण आला बरसत बरसत ।। आता सारे फुलले मोदे रंगांचीही झाली उधळण निसर्गातही अवघी धुंदी श्रावण आला बरसत बरसत ।। कवी : प्रसन्न आठवले 

कवडसा  (जसा भीषण समरात विजय, तप्त ग्रीष्मात शीतल वर्षाव ,    तसा  घोर तिमिरात चंद्रप्रकाश म्हणजेच कवडसा)   कहाणी एका संघर्षाची सुरु …२२ शीतल : तुला मला या प्रकारे भेटावस का वाटल ( हसून ) का असा stunt करण्याची सवय आहे तुला.  योगेन्द्र : (शांत पणे हसत ) मला असे सुखद वाटणारे धक्के i mean pleasant surprises द्यायला आवडत. in fact its my way of presenting things .  शीतल : वा म्हणजे स्वतःच्या मर्जीने घडवलास की काय accident,  मला भेटण्यासाठी ( हसते) योगेन्द्र : मी देवाला इतकंच सांगितल की मला शीतल समर यांना भेटायचय तेहि hospital मधे . Thats all i did . पुढच त्याने arrange केल .  शीतल : देवा वर विश्वास दिसतोय तुझा.   देव भोळा वगैरे नाहीस ना.  योगेन्द्र : नाही देवभोळा निश्चित नाही या जगात कर्म श्रेष्ठ मानतो मी. देव आणि दैव हे कर्माच्याच गती वर अवलंबून असत ही माझी धारणा आहे. sorry पहिल्याच दिवशी lecture थोड़ जास्त झाल.  शीतल : अरे नाही पण खुप छान बोलतोस तू . अस जाणवतय की,  त...