कवडसा २८

कवडसा २८

(जसा भीषण समरात विजय, तप्त ग्रीष्मात शीतल वर्षाव , 

 

तसा घोर तिमिरात चंद्रप्रकाश म्हणजेच कवडसा)  

 

कहाणी एका संघर्षाची सुरु …२८

आशाताई निघाल्या आणि योगेन्द्रच्या खोलीत येऊन डोकावून बघत असताना योगेन्द्रच लक्ष गेलं. त्याने आशाताईंना बोलावलं या ना काकू , शीतल कशी आहे आता. 

आशाताई : ती बरी आहे आता बहुतेक उद्या डिस्चार्ज मिळेल आम्हाला.  तुझं कस आहे आता. 

बर घरच कोणी येऊन गेलं का.                 

योगेंद्र : नाही डॉक्टर साठे माझे लांबचे नातेवाईक आहेत. एक काका आहेत मुंबईत. बाकी कोणी नाही सख्ख. आणि इकडे नाशिकात कोणीच नाही, शीतल शिवाय. 

आशाताई : अरे आता आम्ही आहोत ना, मग असं का बोलतोस. 

योगेंद्र : तो तुमचा चांगुलपणा आहे. पण 

आशाताई : म्हणजे तू आम्हाला परकं मानतोस का. 

योगेंद्र : अहो नाही काकू माझ्या म्हणण्याचा तसा अर्थ नव्हता. तुम्ही एका भेटीत आपलं म्हटलत हा तुमचा चांगुलपणा असं. 

आशाताई : बर  आम्ही गेलो तरी मी किंवा शीतलचा भाऊ कोणीतरी येऊन जाऊ रोज काळजी नको करुस. 

योगेंद्र : हो चालेल. शीतल ला काळजी घ्यायला सांगा आणि माझी काळजी करू नकोस तुला बर होऊन घर उभं करायचंय. मी माझा काळजी घेईन सांगा तिला. 

आशाताई : हो सांगते (असं म्हणून त्या योगेन्द्रच्या हातावर थोपटतात ), बर येऊ मी. 

योगेंद्र : हो चालेल. शीतल चा किंवा तुमचा फोन नं. देऊन ठेवता का , काही लागलं तर उपयोगी येईल. 

आशाताई : बर , माझा आणि ....... शीतल चा पण देते. 

आशाताई योगेन्द्रला दोन्ही नं  देतात आणि निघतात.  त्या आपल्या खोलीत येतात आणि तेवढ्यात 

शीतल : कसा आहे तो , काय म्हणाला , त्याला नं  द्यायला हवा होता किंवा त्याचा घ्यायला हवा होता. 

आशाताई : हो हो अग  किती प्रश्न एकदम. सर्व केलाय मी त्याचा नं  घेतलाय आणि तुझा माझा नं  दिलाय त्याला. 

शीतल : किती छान आहेस ग आई. सर्व माझ्या मनासारखं  केलंस. 

आशाताई : असूदेत. आता खरंच झोप 

शीतल : (हसते) हो मग आता पण मी झोपलेच होते. (आईच्या चेहऱ्याकडे पाहात ) बर  आता नक्की झोपते . 

आशाताई थोड्या चिंतीत झालेल्या दिसल्या. कसली चिंता होती त्यांना ते बघूया कळेल लवकरच. 

क्रमशः: